اگر ما منظورمان از این‌که می‌گوییم «آقا بیا و کارها را درست کن!» این‌ باشد که آقا بیایند و با یک نگاه اصطلاحا مولوی به افراد و امور همه چیز را درست کنند، سخت در اشتباهیم.

بگذارید با هم راحت باشیم!

اگر ما منظورمان از این‌که می‌گوییم «آقا بیا و کارها را درست کن!» این‌ باشد که آقا بیایند و با یک نگاه اصطلاحا مولوی به افراد و امور همه چیز را درست کنند، سخت در اشتباهیم.

چرا؟

چون:

    درست شدن کارها و اوضاع بدون درست شدن مردم محقق نخواهد شد. چرا که اگر برفرض اوضاع درست شود، ولی مردم درست نشده باشند(به عبارتی مردم عقب‌تر از اوضاع باشند)، همان آش و همان کاسه خواهد بود. و این مردم هستند که اوضاع را مطابق با امیال خود تغییر می‌دهند. (و از طرفی اساسا اصلاح انسان است که اصالت دارد نه اصلاح اوضاع و کارها)

لذا برای بهبود کارها و اوضاع کشور و عالم باید ابتدا انسان‌ها ساخته شوند، آن‌گاه اوضاع خود به خود خوب می‌شود.

پس امام علیه السلام نیز مردم‌سازی خواهند کرد. تا کارها بهبود یابد.

اما این بهبود یافتن مردم، بدون این‌که خود مردم، شروع کنند نیز نخواهد بود.

یعنی این‌که امام علیه السلام نمی‌آیند که با یک نظر همه را درست کنند.(البته استثنائات در بحث ما داخل نیستند.) بلکه تا خود مردم اقدام عملی در جهت خودسازی و در نتیجه بهبود اوضاع برندارند، امام علیه السلام با معجزه کاری نخواهند، کرد.